Gender na Carriacou

-


Prom odchodzi o 9 więc trzeba wstać o 6. Na whatsappie mam wiadomość od Davette. Czy wstałem. Jeszcze się o mój wyjazd troszczy. Wstałem. Jadę. Do biura wpadam o 8.30.
- Dzień dobry, bilet poproszę? 
- Na jutro? 
- Na dziś. 
- Prom odpłynął
- Przecież jest przed 9.
- Jest przed 10.
Telefon nie tylko powitał mnie na Jamajce ale również ustawił sobie tamtejszy czas. O godzinę późniejszy. I zostawił mnie w dupie. Czarnej. 
- Moja babcia mawiała "Everything happens for a reason" - pani próbuje mnie pocieszać. 
- Pani babcia miała rację. Ale jestem zbyt wkurwiony żeby to zrozumieć. 
Obok portu są tanie hotele. Czyli jednoosobowa nora z łóżkiem i wiatrakiem za 80 EC. Pościel wygląda jak bandaż. Zużyty. Za sto nora jest nieco większa. Z telewizorem z kineskopem. Odpuszczam. Rzucam graty i jadę nad jezioro Gran Etang. Słodkie jezioro w kraterze wulkanu. Tego, dzięki któremu Grenada wygląda jak Grenada. 




Przejeżdżając szóstką myślałem że widać z autobusu. Nie. Trzeba wysiąść. Opłacić bilet (5EC). I przejść kawałek drogą żeby znaleźć się w cudownie cichym miejscu w środku tropikalnego lasu. 




Gdzie oprócz chińskich pawilonów - daru z Państwa Środka - małp (które może zawołać strażnik) i ryb (które pływają przy pomoście, bo nikt ich nie łowi) nie ma nic. Dla samego widoku i atmosfery warto było zostać. Po południu odwiedzam jeszcze senny miejscowy market. I jestem gotów na kolejną wyspę. 
Rano sprawdzam godzinę kilka razy. Idę jeszcze na recepcję. Tym razem prom stoi w porcie. I tam można kupić bilet. Oprócz biletu kupuje bułkę z potrawką z kurczaka i dwa napoje. Jeden z limonki. Drugi mauby się nazywa. A ja biorę to czego nie znam. Średnio smaczny. Ale pić się po nim nie chce. Więc działa. Na promie większość miejscowych. Para Anglików, którym facet opowiada o urokach Carriacou. Jakby był tu od lat. Okazuje się że jest. Od 13. Ingmar poleca Paradise Beach i bar Off the hook. Właściciel na pewno pozwoli mi rozbić namiot. Łapię busa (tu mają numery dwucyfrowe) i jadę. Do knajpy trzeba dojść kawałek. Z daleka też widać rozbawione towarzystwo. Już miałem mówić Hello, kiedy słyszę polski. No to dzień dobry mówię. 
- A pan skąd? 
- Przypłynąłem
- Łodzią? 
- Promem. 
No i muszę znów wszystko wyjaśniać. 
Państwo przyplynęło na dwóch katamaranach. Będą wieczorem się raczyć homarami. Na razie zapraszają na łódź więc dziś nie śpię w namiocie. Za to mogę popływać na desce z wiosełkiem. Widziałem jak pływają na tym w Rio i innych miejscach. I myślałem że to trudne. Ale nie. Chyba łatwiej niż kajakiem. I zabawniej. Szczególnie po paru piwach. Potem była grochówka. Nie z torebki. Z grochu. Na słonince. A potem próba sztuki scenicznej w wersji gender. Czyli role męskie grały panie i odwrotnie

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej