Kulinarna Katalunia

-
No, więc tak. Moja polonistka zawsze powtarzała żeby zdań nie zaczynać od więc. Więc zaczynam od "No, więc". No, więc z tymi knajpami to może być tak sobie. Bo w Hiszpanii mam uzależnienie lokalne. Nie, Internet to uzależnienie globalne. Podobnie jak jaranie. Ale mam też lokalne. Caipirinha w Brazylii. Wursty w Niemczech. Oraz żelki Haribo. Również tam. W Hiszpanii mam gazpacho. A odkąd w pewnym hotelu na Kanarach zobaczyłem że podają go na śniadanie, obiad i kolację to oprócz gazpacho i bułki paryskiej nie potrzebuje tu nic więcej. No może jeszcze oliwki. Więc z knajp nie muszę korzystać. Gazpacho w kartoniku znajduje się w każdym przyzwoitym supermarkecie, bułka paryska też.

Jasne, lubię tapas. No może z wyjątkiem królika. Ale czy sałatka dworcowa (zwana tu rusa) albo smażone kartofle to coś o czym warto pisać? Z paelli też nie ma co robić mistrza świata. Zwykły peruwiański arroz con mariscos jest smaczniejszy. A flaki w Polsce robią lepsze.
Knajpy, które w Barcelonie pamiętałem dawno się pozamykały (jak ta ze świetnymi mulami i ośmiornicą po galicyjsku przy Placu Katalońskim) więc trzeba szukać nowych. Po kilku falstartach na najlepsze kalmary trafiliśmy... w barze z wurstami na Calábria przy rogu Gran Vía. Do tego świetne wino Verdejo. Oczywiście najlepsze w Barcelonie, bo w Sitges w Merci Fish & Chips są jeszcze lepsze.  Merci to w ogóle zjawisko kulinarne. No i ten kelner. Mówisz mu że to prawdopodobne najlepszy kalmar jakiego jadłeś a on z kamienną miną odpowiada "Of course". A fish & chips lepsze niż w Londynie. A on znów "Of course". I znacznie tańsze.

W ogóle Hiszpania staniała. Odkąd pamiętam nie było tutaj nigdy tanio i dopiero teraz powoli się robi. Kiedyś w menu nie było dań poniżej dychy i trudno byłoby znaleźć knajpę taką jak Macchina Pasta Bar gdzie za 5-7 € dają michę makaronu z sosem. I jeszcze wybierasz sobie rodzaj makaronu, sos i dodatki. Ja wziąłem ravioli z mięsem w sosie aglio&olio z cukinią. Znakomite.






No, więc tak na prawdę to nie mam za bardzo o czym pisać. Chętniej bym was poczytał, bo pewnie tu jeszcze posiedzę kilka dni. Gdzie dobrze zjeść w Barcelonie? No, więc gdzie?

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej