Podaruj sobie odrobinę Borżomi

-

#gruzja #borżomi #borjomi #Georgia 

Miło że tak wam się spodobało Tbilisi. Chociaż na żywo jest dużo lepiej niż na fotkach. To pewnie powód dla którego co roku jest o milion turystów więcej. W 2016 było sześć, w 2017 - siedem, a w zeszłym roku powyżej 8. Biorąc pod uwagę że Gruzja ma mieszkańców cztery miliony - to całkiem niezły wynik. 

Gdyby ktoś chciał - będąc na miejscu - zaopatrzyć się w winko polecam (za moją przewodniczką Julą) sklepy gdzie można dostać winko dobre a tanie. No i oczywiście przeprowadzić degustację. Jeden z nich Satcho znajduje się przy Revaz Tabukashvili 22. Drugi przy Lermontowa 7. Najlepsze chaczpuri są przy Rustaveli 24, a cchinkali w Alani (1 Vakhtang Gorgasali) oraz Maspindzelo (7 Vakhtang Gorgasali). Mnie z kolei bardzo smakowały pilmeni i mielone w Samikitno obok Filharmonii (otwarte 24h). Ale podobno najlepsza (bo to sieciówka) jest przy Operze. 

Ale nie samo Tbilisi jest w Gruzji. Szczerze przyznam się że przed przyjazdem tutaj o Gruzji nie widziałem prawie nic. No może oprócz Stalina i Borżomi. Jeśli kogoś interesuje Stalin może się wybrać do Gori (godzina jazdy z Tbilisi marszrutką z dworca Didube za 5 lari). A jeśli nie interesuje - tak jak mnie - zawsze można odwiedzić drugi najbardziej popularny towar eksportowy Gruzji - Borżomi. Marszrutka z tego samego dworca kosztuje 10 lari (ciekawe bo z powrotem już tylko 7). Po dwóch godzinach wysiadam w słynnym kurorcie pośród gór i lasów. Źródła podobno były już znane wieki temu (świadczą o tym odnalezione kamienne wanny) ale sławne stały się dopiero w carskiej Rosji kiedy natknął się na nie przypadkiem oddział wojska. Podobno woda uzdrowiła żołnierzy cierpiących na problemy żołądkowe. 

Szybko pojawiły się budynki, łaźnie i hotele a miejsce stało "Perłą Kaukazu" i modnym miejscem dla kuracjuszy z calej Rosji. Sławą cieszyło się również w czasach Związku Radzieckiego a wspomniany wcześniej Stalin kazał wybudować w pobliżu hutę szkła aby cudowną wodę można było transportować po całym Sojuzie. 

Wody (całkiem za free) można sobie nabrać w butelkę ze źródła zimnego (jeszcze przed parkiem) lub ciepłego (już w parku - wstęp 2 lari). Ja postanowiłem skorzystać z carskich basenów (ok. 2 kilometry w górę parku, wejście 5 lari). W końcu nie codziennie można wykąpać się w wodzie której litr w Polsce kosztuje dychę. Woda w basenie cieplutka, pogoda cudna, wokół góry i lasy. Jedynym zgrzytem było ruskie techno które waliło z pobliskiej kawiarni. Ale w takich okolicznościach przyrody to niewielki problem. Tak więc, kiedy już się komuś znudzi Tbilisi - zawsze można napić się i wykąpać w Borżomi. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej