Niby nic się nie dzieje

-



Niby nic się nie dzieje. Miejsca gdzie płonęły barykady zalano nowym asfaltem (po południu już wszystko było gotowe). Śmietników nowych na razie brak. Stare poszły z dymem. Żadnych szyb nie wybito (a pamiętajmy że Passeig de Gracia to miejscowa 5th Avenue z najdroższymi brendami). Tylko graffiti się pojawiły. Żółte wstążki solidarności z uwięzionymi. I napisy. U mnie na dole jest taki. Liberdad o caos. Wolność albo chaos.
Na razie zdecydowanie to drugie. Aż się zdziwiłem jak przeczytałem że w nocnych protestach brało udział 20.000 ludzi. Z góry tego nie widać. Widać grupki. Dziesiątki, max setki. Żadne wielkie demonstracje. A piszą że w nocy płonęło 50 ognisk na ulicach. Nowa miejska partyzantka. Nazywają się Democratic Tsunami, kontaktują przez Telegram (bo szyfrowany) i apkę i działają jak flashmoby. Policja całą noc znów jeździła. A helikopter latał. Premier Katalonii zaapelował o spokój. Wcześniej apelował o obywatelskie nieposłuszeństwo. Madryt grozi że wprowadzi rządy bezpośrednie i zawiesi autonomię. Ale to już grali. 
Dostałem zlecenie. Żebym reportaże pisał. Z ludźmi gadał. Czego chcą. No nie wiem. Może chcą Republiki? Byli tacy na ulicy. W żółtych kamizelkach. Jak we Francji. Mają na nich znak robót drogowych i napis. Republika (w budowie). Ale jak trafię na jakichś to się zapytam. Na razie słuchałem co gadali w klubie jaracza. Prowadzą go Dominikańczycy, którzy mówią tak szybko że rozumiem piąte przez dziesiąte. Najpierw była dyskusja czy Hiszpania jest monarchią i o co chodzi z tą republiką. Potem jeden powiedział że jak Katalonia zostanie niepodległa to będzie musiała oddać Hiszpanii wszystkie euro, które ma. Albo coś w tym stylu. Inni się z tym nie zgodzili. Ja siedziałem cicho. 
Poza tym byłem świadkiem kłótni nacjonalistycznej. W Carrefourze. Jedna pani wyzwała drugą. Od nacionalista catalana. Oraz racista. Jednakże pani wyzywająca była bielsza ode mnie. A ta racista catalana była Murzynką. Więc znów nic nie zrozumiałem. 
Nic dziwnego. Przecież nie siedzę jak Kapuściński w hotelu pełnym reporterów wojennych z całego świata, tylko hostelu z dzieciami, które wieczorami strzelają smartfonami fotki płonącym barykadom. I wrzucają na insta. 
Wiec na razie to mogę się tylko wymądrzać. Albo pisać z głowy. Czyli z niczego.

PS skończyłem pisać. A tu kolejna demonstracja 



#Barcelona #Katalonia #Cataluña #Catalonia 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej