Strajk

-





Strajk generalny to vaga. Już wiadomo skąd wagary. Zaczęło się spokojnie. Rano na tarasie zaczepił mnie koleś z dreadami. Can you see the moon? - pokazuje na chmury? No. - There - pokazuje. Nic nie widzę. W końcu chmury się lekko przerzedzają i wygląda zza nich. Księżyc. And the sun - pokazuje dokładnie po przeciwnej stronie. - We are in the middle.
Between sun and the moon - uśmiecham się i przypalam lufkę. Na dole idzie pierwsza manifestacja. Jest  po 10.


Wczoraj wieczorem postanowiłem że  w końcu kupię te spodenki. W drugiej kieszeni też się dziura zrobiła i lufkę muszę w skarpecie nosić. Podobno w tych spodenkach wyglądam jak kierowca trucka. Z Teksasu. Biały t-shirt, bejsbolówka. Nawet skarpety masz wywinięte - śmieje się ten z dreadami. Można wyglądać na rednecka nawet jeśli nigdy się nie było w Teksasie? Można.
- Gdzie jest dziś manifestacja? - pytam na recepcji
- Nie wiem, ale mogę poszukać - recepcjonistka bierze komórkę.
- Bo chciałem spodenki kupić, a dziś strajk generalny i nie chcę przed policją uciekać jak wczoraj.
- Jedź do centrum handlowego Diagonal Mar - tam mają na pewno. Metro wejście masz na wprost.


Dziękuję, wychodzę i skręcam w lewo. Najpierw jakiś lunch w Machinie. Tagliatelle idealnie al dente. Tym razem z różowym pesto. Też świetne. Przed knajpą przechodzi kolejna manifa. Ruszam w barrio gótico. Niestety do wyboru mam spodenki FC Barcelony lub Realu Madryt. Bez przynależności klubowej brak. Pewnie nikt normalnych nie kupuje. Po drodze coraz więcej młodzieży w pelerynach zrobionych z flag. 




W każdym sklepie są po eurasie. Hitem sezonu są oczywiście te w czerwone pasy z białą gwiazdą na niebieskim trójkącie. Ale są i takie z czerwoną gwiazdą. Z tęcza też są. Oczywiście. I flagi Republiki Hiszpanii. Nie królestwa, republiki. 


- Dlaczego masz tę flagę? Nie jesteś Katalonką? - pytam młodej dziewczyny
- Jestem Katalonką i jestem przeciw królowi. On i jego rodzina łupią nas. Okradają. Wysyła ludzi na bezsensowne wojny. Nie chcę królestwa. Chcę republiki. 


Na Via Laetana tłum młodzieży. Atmosfera pikniku. Chłopaki pokazują napis RE LOVE UTION. Rewolucja miłości. W tłumie oprócz flag widać też znaki zakazu. Koronowania. U nas króluje zakaz pedałowania. A tu przekreślona korona.
Wygląda więc, że nie tylko o Katalonię tutaj chodzi. Wielu nie odpowiada również monarchia zainstalowana przez Franco. Ale są też postulaty podatkowe wystawione przed ratuszem. A potem widzę kolesia w czapce na której napis głosi że największy problem Hiszpanii to... korupcja. Więc to chyba rewolucja o całokształt. Nie tylko o godność narodową. Ale o system polityczny i sprawiedliwość społeczną. Jak Solidarność.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej