Stara Palma. I chora

-



No dobra. Nie pisałem
Bo chory byłem. Nie gruźlica na szczęście. Ale źle się czułem. Znaczy pierwszego dnia jeszcze całkiem nieźle. Do Puerto de Soller wybrałem się jednak autobusem. A kolejkę obejrzałem od zewnątrz. Pełna turystów. Niektórzy jechali na stojaco. Wolę siedzieć w autobusie. Może mniej romantyczne. Ale pod dupą miękko. Zresztą cala Majorka jest pełna. Niemcy, Anglicy, Polacy Rosjanie, Skandynawowie. Cały zestaw. Wszędzie. Na plaży. Na deptaku. W autobusach. W sklepach. Pod katedrą. No i cała infrastruktura. Nie, tu nie ma kryzysu. Ceny nie spadły. Bo płacą turyści. Hostel dwa razy droższy niż w Barcelonie. Żarcie też. Ale za dużo się nie nażarłem bo po pierwszym dniu na plaży mnie rozwaliło. Po Soller zdążyłem obejrzeć zadeptaną Valldemossę, która wygląda jak klimatyczna budka z pamiątkami. 




Olałem pustą celę Szopena, fortepian na którym grał kilka tygodni. 



Oraz książkę George Sand o zimie tamże. Była nawet polska wersja.



Wcześniej zawsze zatrzymywałem się na turystycznych przedmieściach Palmy - Playa de Palma, do centrum jechało się autobusem (długo) albo taryfą (drogo). Ale wtedy jeździliśmy głównie do burdelu. Bez żarcia ale przyzwoity. I chłopcy fajni. Wtedy jeszcze pracowali Hiszpanie. Z biedniejszych regionów. A nie Brazylijczycy jak teraz. Mój ówczesny wtedy brylował na pokojach. A ja głównie siedziałem przy barze ze słownikiem hiszpańskiego. I próbowałem się dogadać z chłopakami. Nie, żaden nie mówił po angielsku. Więc podstawy mam z burdelu. Słynnego zresztą. Jak próbowałem wyguglać Casa Alfredo to wyszła afera a której jakiś urzędnik zostawił tam grube tysiące ze służbowej karty. A potem że szefa zamkli. Za nielegalny import Brazylijczyków. Czyli przestępstwo emigracyjne. I tyle z podróży sentymentalnej.
Ale za to miałem szansę poszwendać po starówce. Coś więcej niż Katedra i Plaza Mayor. Urocza oczywiście. Ale niestety wszystko dla turystów. Knajpy z paellą i tapas. Sklepy z kąpielówkami po kilkaset euro. Na placu Szopena popiersie Fryderyka. 


I kapela na ukulele i hihat plus pudło rezonansowe. Pod katedrą magnesy po 1€. Na plaży Afrykanie sprzedający kocyki plażowe (bo jak przetłumaczyć blanket?). Sprzedawczynie piwa z lodówki turystycznej. I tajska masażystka. Tourist trap. Level no mercy.
Więc się pochorowałem. Wśród pięknej pogody. I ciepłej wody. Aż pomyślałem o powrocie. Ale co tam. Wycieczkę kupiłem w Ryanairze. 34€ w obie strony. Wrócę do Barcelony w to se chociaż pochoruję w normalnych warunkach. Z tarasem. Czy klubem konopnym.
Na razie zużywam paczkę chusteczek na godzinę. Więc kupiłem zapas. Zajmuje ćwierć plecaka. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej