Niedoplażowany ale wiem

-
Poniedziałek. Miałem dziś sobie spodenki kupić. Bo mam dziurę w prawej kieszeni i muszę pamiętać żeby do niej lufki nie wkładać. Albo kluczy. Ale mi się nie chciało. Albo miałem jechać do Tibidabo. Mojego ulubionego Wesołego Miasteczka. Tak, to to z Vicky Cristina Barcelona. Ale też mi się nie chciało. Zamiast tego znów pojechałem na plażę. Niedoplażowany jestem latoś. Jakoś.
Lubię plaże gdzie można dojechać pojazdem szynowym. Jak na Ipanemę. Czy Zandvoort. Albo Stogi. Ale tu jest bliżej na rozbieraną. I woda ciepła. Oczywiście zapomniałem kangi. Ale co tam. Można przecież leżeć na piasku. A po kąpieli wyschnąć na wietrze.  Zamiast śniadania na trawie miałem drugie śniadanie. Na piasku. Oczywiście gazpacho. Zestaw serów. Głównie śmierdzących. I bułka z przedwczoraj. Wczoraj porzuciłem pieczywo na rzecz tortellini.
Za to się pozbierałem. I już wiem. Mniej więcej, oczywiście. Jest zdecydowanie zbyt miło aby tu zostać. Trzeba będzie tu wrócić. Krótki trip tam czy tam. Tego mi dokładnie trzeba. Jutro może mi się zachce w końcu kupić te spodenki. A jak nie to już na Majorce. Really. Podróż sentymentalna
Nie byłem na wyspie chyba ze dwadzieścia lat. A może mniej. Nigdy też nie jechałem też pociągiem do Soler ani nie byłem w Valdemossie. No i będę tam w październiku a nie w listopadzie jak Chopin. Więc mam nadzieję miło kontynuować barceloński plażing zamiast na przykład złapać zapalenie płuc. Albo George Sand.
Tymczasem siedzę na tarasie hostelu i oglądam... turystów na dachu Casa Batlló. Jak zwiedzają i robią selfie na tle kominów. Ciekawe. Chyba muszę się tam wybrać. Zrobię wtedy zdjęcie tarasu hostelu



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

O tym jak odkryłem polski bar na Karaibach i zostałem kiperem słynnego ponczu Antka

-
Obraz
No dobra. Rozumiem że oglądanie takich miejsc może boleć. Ale aż tak? Żadnych lajków za production values? Nawet za time-lapse z zachodem słońca na końcu seta? Nic? Nie to nie. Set nadal można obejrzeć tutaj  Trevor Nygaard - 300 To wracam do Antka. Tak, ma na zdjęciu Kult. I Daab. I Nalepę. Grechutę. I Dżem. Whisky moja żono - czasem sobie podśpiewuje.  Antek robi poncz. Jack Spanner. Niebezpieczny. Jak miejscowe osy które nazywają się... Jack Spanner. Antek z baru U Antka. Na St Vincent. Bez Grenadynek. Fakt że kraj się nazywa jak kapela BeBop. A poncze można wypić ze dwa. Po trzecim robi się wesoło. Antka znalazłem na mapach Google kiedy wybierałem się na wodospad Dark View Falls. Rozsunąłem mapkę u wyskoczył. U Antka. Bar na St Vincent. No, to jasne że musiałem tam pojechać. Tym bardziej że sto metrów od planu Piratów z Karaibów. Więc można zaliczyć od razu dwie atrakcje wyspy. Wtedy wypiłem dwa i ledwo wróciłem do Brighton, gdzie miałem airbnb. Potem mogłem już pić więcej...
Czytaj więcej

Cebulactwo w Samarkandzie

-
Obraz
Do Samarkandy biorę taxi. Tu taxi nazywają prywatne samochody jeżdżące miedzy miastami. W związku ze świętem centrum jest zamknięte dla ruchu więc znów mam spacerek do obwodnicy. Jak zwykle trzeba zaczekać aż samochód się wypełni (czasem znalezienie czwórki pasażerów trwa godzinę) i można jechać. Mam przednie siedzenie więc jest zdecydowanie bardziej komfortowo niż z tyłu. Jak zwykłe współpasażerowie pytają skąd jestem i dokąd jadę. Najlepiej po rosyjsku mówi Bachtior - kierowca autobusu. Pochodzi z Jizzak, pracuje w Bucharze a jedzie do Taszkientu po syna, który przylatuje z Moskwy. Na którymś postoju idzie na piwo po czym zaczyna mnie zapraszać do siebie. Jedź do mnie - mówi. Odbiorę syna z lotniska i pójdziemy na polowanie. Na dzika i niedźwiedzia. Próbuję mu wytłumaczyć że strzelanie do zwierząt nie jest moim ulubionym hobby. No ale jeść przecież trzeba - kontruje. Na ryby pójdziemy. Znowu nie moja bajka. Barana zarżnę i zrobię płow - nie poddaje się. Wizja zarzynanego barana powod...
Czytaj więcej

Miliard oszukanych czyli co odkryłem w Sowieckim Taszkiencie

-
Obraz
Do taxi na Taszkient idzie się obok mauzoleum. Prezydenta. A także kilku innych budowli historycznych. Ale już chyba historię przedawkowałem, bo nawet nie robię zdjęć. Na miejscu opadają mnie taryfiarze. Jak stado wilków zająca. Nie znoszą tego. Podobnie jak targowania. Więc odwracam się na pięcie i idę precz. Trochę posiedzę w cieniu. Może im przejdzie. Albo mnie. Po chwili widzę gdzie podjeżdżają samochody z Buchary (czy skąd inąd) szukające tylko jednego czy dwóch pasażerów. To się nazywa "срочно". Umawiam się z jednym na 50.000 i po chwili jedziemy. Między Samarkandą a Taszkientem pustyni brak. Są pola, na których już się zbiera pszenicę. Pod koniec maja.  I słupy wysokiego napięcia ze sztucznymi gniazdami bocianów. W których stoją sztuczne bociany. Na poboczu sprzedają asal. Wiem co to, bo po arabsku miód to również asal. Uzbecy sporo slow mają z arabskiego. Jeszcze więcej z rosyjskiego. Zabawne że klną po rosyjsku. Короче бляд пиздец. Widać w uzbeckim przekleństw nie ma...
Czytaj więcej